| تبليغات | X |
به مادران ِ فرزندان دربند 12-1-2010
چیست در این گودال ژرف
که دانه دانه
مروارید می کشد بر سر این نخ؟
تکه تکه
بی پَر و پروا
از درخت فرو می ریزند
طرقه های ناب آسمان*
همه در آینه ها فرو نشسته و
دستها روی سر
خود به خود،
... زندگی ست که پلک بر هم می کوبد.
گُله به گُله
بی سر و سردار
بر قله واره های سفید و سبز
بیداری، رمزآلود است و
جسارت، با صلابت
...
گومپ، گومپ!
گومپ، گومپ!
آرام مادرم!
زندگی ست بر در می کوبد،
گویی!
نمی دانم
اما می دانم
جاده حتی اگر شالی شود بر گردنِ رفتن
چشم ها روی "چگونه رفتن" تاول می زند
و ذغال در این چرخش مداوم
هی هی هی !
خُلگ آتش را حلقه ای می شوند
سوزان و مکرر،
که باز،
همان زندگی ست
که باز
همان ادامه است
ادامه ی زجه های تو !
*طرقه: پرنده ی خوشخوان- چکاوک
ع.ط - کالیفرنیای جنوبی